rysunek Marzanny

Mój serwis - archiwum

Temat: Klara- komiksy i rysunki

Tylko ta Marzanna, nie przypomina mi Klary, a to przecierz temat o niej. To nie marzanna, to dożynkowa maskotka ;) Jak nic- Klara w realu :P


Od fana... Bez podlizywania się od tak :) od ucznia dla mistrza :)) od syna dla ojca :D
Wzruszyłem się ;)
Jeżeli miałbym wskazywać na jakiś rysunek, wskazałbym na drugi- jest bliższy klimatom Klary (gry, rodzaj humoru). Styl udany, ale to kopia- nie wiem czy chwalić :P Jak na synka dobrze rokujesz ;)
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zabawy programem graficznym: Klara w Matriksie ;)
Źródło: forum.cdaction.pl/index.php?showtopic=23071



Temat: Zerówka i pierwszoklasiści
Zuzia też do zerówki przedszkolnej poszła, więc po staremu. Choć na pożegnanie trochę buczała, ale chyba tak dla uczczenia tradycji Potem dostałam piękny rysunek z napisem"mamo, f pczkolu było bardzo fajnie"
A dziś niestety została w domku i jutro chyba też, bo złapał ją katar wczoraj rano...Zobaczymy, czy coś się z tego będzie wykluwać, oby nie.

A ja się bardzo cieszę, bo oprócz nauczycielki która jest z nimi od początku, cioci Kasi, teraz jako drugą nauczycielkę maja panią Marzannę, która jest boska i naprawdę ma super podejście do dzieciaków. W zeszłym roku mieli też fajną, panią Beatkę, ale Marzanna jest jeszcze lepsza I fajną pomoc nauczycielki, super, bo jedna jest taka zołzowata

W czwartek mamy spotkanie w przedszkolu i będziemy wiedzieć dokładniej co i jak.


Źródło: wegetarianizm.pl/viewtopic.php?t=178


Temat: Klara- komiksy i rysunki
Ooo, co za nowość kolorowe rysunki (wiem, że to nie nowość, ale na pewno rzadkość ).
Tylko ta Marzanna, nie przypomina mi Klary, a to przecierz temat o niej.
Źródło: forum.cdaction.pl/index.php?showtopic=23071


Temat: ŹRÓDŁA czyli skąd czerpać widzę
Biblioteka Pedagogiczna w Piotrkowie Trybunalskim
ul. Wojska Polskiego 122 e
97-300 Piotrków Trybunalski
tel./fax : 0(prefix)44 649-50-77
http://www.pedagogiczna.edu.pl
e-mail: biblpedpiotrkow@o2.pl






TERAPIA PLASTYKĄ
Zestawienie bibliograficzne w wyborze



WYDAWNICTWA ZWARTE

GARDA-ŁUKASZEWSKA Jadwiga, SZPERKOWSKI Tomasz : Współtworzenie: zajęcia plastyczne z osobami upośledzonymi umysłowo. – Warszawa : WSiP, 1997

HORNOWSKI Bolesław : Badania nad rozwojem psychicznym dzieci i młodzieży na podstawie rysunku postaci ludzkiej. – Wrocław : Ossolineum, 1982

KIELIAN Jacek : Zabawy plastyczne. – S, 157 – 160. W: Rozwój daje radość: terapia dzieci upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim/ red. Jacek Kielian. – Gdańsk : Gdańskie Wyd. Psychologiczne, 2000

POPEK Stanisław : Analiza psychologiczna twórczości plastycznej dzieci i młodzieży. – Warszawa : WSiP, 1985

POPEK Stanisław : Barwy i psychika: percepcja, ekspresja, projekcja. – Lublin : Wyd. Uniwersytetu Marii Curie- Skłodowskiej, 1999
Barwy w terapii, związek kolorów z emocjami

SZULC Wita : Nauczanie sztuki i arteterapia. – S. 173 – 183. W: Edukacja kulturalna i aktywność artystyczna: praca zbiorowa/ red. Dzierżymir Jankowski. – Poznań : Wyd. Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, 1996

SZULC Wita : Praca z dzieckiem dyslektycznym w gabinecie arteterapii. – S. 421 – 426. W: Nowatorskie i alternatywne metody w teorii i praktyce pedagogiki specjalnej: przewodnik metodyczny: praca zbiorowa/ red. Władysław Dykcik, Barbara Szychowiak. – Poznań : Wyd. Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, 2001

ARTYKUŁY Z CZASOPISM

BARAN Zbigniew : Terapeutyczna funkcja sztuki a osobowość dziecka // Wychowanie w Przedszkolu. – 1996, nr 4, s. 195 - 198

BIELSKA Beata : Malowanie rękami jako niekonwencjonalna forma ekspresji // Szkoła Specjalna.- 2001, nr 1, s. 31 – 35

CHĘCIŃSKA Magdalena : Plastyka leczy, uczy, wychowuje // Plastyka i Wychowanie. – 1996, nr 3, s. 30 – 31

CHLEBOWSKA Elżbieta : Terapia uczuciowa // Problemy Opiekuńczo – Wychowawcze. – 2003, nr 1, s. 41 – 42
Terapia plastyką w celu uporządkowania świata uczuć

CZERNIAWSKA Krystyna : Sztuka psychopatologiczna // Plastyka i Wychowanie. – 1995, nr 1, s. 22 -23

DOPKE Jadwiga : Poznawanie osobowości wychowanków na podstawie twórczości plastycznej // Szkoła Specjalna. – 1997, nr 3, s. 161 - 162

GAJO Alicja Barbara : Dlaczego dziecko rysuje // Życie Szkoły. – 2003, nr 1, s. 45 – 47
Terapia plastyką

GŁOWACKA Elżbieta : Formy aktywności i przestrzeni w rysunku dziecka neurotycznego // Plastyka i Wychowanie. – 1993, nr 5, s. 18 – 20

GŁOWACKA Elżbieta : Psychologiczna specyfika twórczości ludzi psychicznie chorych // Plastyka i Wychowanie. – 1995, nr 3, s. 13 - 15

HENZEL Małgorzata : Twórczość a rozwój dziecka // Wychowanie na co Dzień. – 2000, nr 6, wkładka metodyczna s. I - III

JASTRZĄB Jadwiga : Techniki plastyczne w terapii dzieci dyslektycznych // Życie Szkoły. – 1985, nr 6, s. 317 - 322

KARWOWSKA-STRUCZYK Małgorzata : Autoekspresja plastyczna dziecka wyrazem jego rozwoju // Wychowanie w Przedszkolu. – 1988, nr 9, s. 481 – 485

KINTA Małgorzata : Kilka uwag o porozumiewaniu się przez sztukę // Życie Szkoły. – 2001, nr 1, s. 32 – 33

KUCZYŃSKA Beata : Wyobraźnia, a twórczość plastyczna // Edukacja i Dialog. – 2002, nr 1, s. 54 – 56
Doskonalenie wyobraźni poprzez twórczość plastyczną

KUKUŁA Elżbieta : Zajęcia plastyczne, a zajęcia terapeutyczne // Plastyka i Wychowanie. – 1993, nr 3, s. 54 - 57

LEWANDOWSKA Dorota : Wykorzystanie sztuki w terapii dzieci dyslektycznych // Problemy Opiekuńczo – Wychowawcze. – 2002, nr 5, s. 38 – 40
Propozycje ćwiczeń

ŁOSIEWICZ Aneta : Rysowanie odzwierciedla myślenie dziecka // Edukacja i Dialog. – 2002, nr 10, s. 32 – 38
Rysunek jako nośnik emocji dziecka

ŁUKOMSKA Elżbieta : Rola plastyki w rewalidacji dzieci lekko upośledzonych umysłowo // Szkoła Specjalna. – 1999, nr 1, s. 32 – 39

MILLER Hanna : Twórczość plastyczna dziecka lekko upośledzonego umysłowo jako forma rewalidacji // Szkoła Specjalna. – 2000, nr 2/3, s. 124 - 128

MINTA Dorota : Terapeutyczne znaki w ekspresji plastycznej dziecka // Plastyka i Wychowanie. – 1995, nr 1. s, 24 - 25

MOROZIEWICZ Marzanna : Rysunek dziecka upośledzonego umysłowo // Plastyka i Wychowanie. – 1996, nr 3, s. 23 - 25

MURASZKO Bożena : Arteterapia, czyli psychorysunek // Edukacja i Dialog. – 1995, nr 10, s. 49 – 52
Propozycje ćwiczeń

OPALA Agnieszka : Rysunek dziecka: etapy rozwoju, znaczenie, aspekt psychologiczny twórczości plastycznej dziecka: zestawienie bibliograficzne w wyborze za lata 1980 – 2002 // Wszystko dla Szkoły. – 2003, nr 6, s. 25

RECHNIO Beata : Plastyczna terapia // Wszystko dla Szkoły. – 2002, nr 5, s. 11 – 14 Propozycje zajęć

SIKORSKI Wiesław : Terapeutyczne walory twórczości plastycznej // Problemy Opiekuńczo - Wychowawcze. – 1997, nr 5, s. 40 - 42

SKWAREK Ewa : Origami w edukacji i terapii // Wychowanie w Przedszkolu. – 1998, nr 8, s. 594 – 598
Scenariusze zajęć

STAWECKA Anna : Kompensacyjna funkcja działalności plastycznej dzieci przewlekle chorych: propozycja wprowadzenia elementów arteterapii // Edukacja. – 2003, nr 2, s. 103 – 109 Wykorzystanie plastyki w terapii

TARTAS Teresa : Ekspresja plastyczna dzieci // Wychowanie w Przedszkolu. – 1993, nr 7, s. 410 – 412, 421 – 423

TOĆ Wanda : Ekspresja w sztuce dziecka // Wszystko dla Szkoły. – 2000, nr 6, s. 1- 2

URBAŃSKA Elżbieta: Niewerbalne formy psychoterapii // Problemy Opiekuńczo –Wychowawcze. - 1997, nr 10, s. 25 – 27
Psychorysunek

ZALEWSKA- PAWLAK Mirosława : Rola aktywności rysunkowej w procesie rozwoju mowy dziecka w wieku 5 – 7 lat // Wychowanie w Przedszkolu. – 1982, nr 7/8, s. 346 – 354

ZOCHNIAK Ida : Wychowawcze znaczenie sztuki w procesie resocjalizacji // Opieka – Wychowanie-Terapia. – 2003, nr 1, s. 27 – 29



Oprac. Katarzyna Wojtania
na podstawie zbiorów BPP
filia w Bełchatowie
Aktualizacja: 12.09.2003
Źródło: artekolo.fora.pl/a/a,36.html


Temat: : Fartuszek otwarty
Hej! Jakiś czas temu zamieszczałam linka do artykułu o grobie kobiecym z Adwick-le-Street - znaleziono tam oprócz innych przedmiotów fragmenty tkanin, mogące być pozostałościami fartucha. Jeśli ktoś jest zainteresowany, wrzucam tłumaczenie - trochę kulawe, ale mam nadzieję, że zrozumiałe.

"Szczątki tkanin i sznurków zachowały się w kontakcie ze szpilami z tyłu zapinek żółwiowatych (rys.15). Na obu broszach najbardziej zewnętrzną zachowaną warstwą jest rozprostowany kawałek dość zgrzebnego materiału, który najpewniej reprezentuje pozostałość wewnętrznej warstwy odzieży, tak, jak była ona noszona przez zmarłą. Tkanina jest utkana w splocie płóciennym, z przędzy o skręcie Z, o gęstości nici 12x9 na cm we fragmencie AB i 14x9 cm we fragmencie AC. Więcej śladów takiej tkaniny występuje na powierzchni noża AF, który spoczywa obok ramienia zmarłej. Surowcem jest całkowicie obrobione włókno roślinne - bądź niskiej klasy len, bądź konopia. Ta zewnętrzna warstwa tkaniny nie jest połączona ze szpilami brosz, ale za nią na obu zapinkach znajdują się pętle z materiału i sznurków, które przechodzą naokoło szpil zapinek. Pętle wykonane są z delikatnego lnu o splocie płóciennym 24/Z x24/Z na centymetr. Każda z pętli wydaje się być wykonana z wyciętego z większej tkaniny paska materiału, złożonego wzdłuż, z brzegami podwiniętymi do środka i ściśniętymi płasko, aby uzyskać starannie wykonany paseczek o szerokości 4 mm. Miejscami pętle mają błękitny odcień, ale analiza metodą spektrometrii absorbcyjnej wykazała, że to slady raczej korozji, niż farbowania. Pętle i zgrzebiejsza odzież spodnia najprawdopodobniej miały naturalny biały kolor.
W broszy AB jedna z pętli przechodzi wokół zawiasu, a druga wokół czubka szpili. Za paskiem przy zawiasie znajduje się pęczek czterech lub pięciu z-skrętnych kawałków przędzy, które – wygląda na to – tworzą drugą petlę, powtarzającą ułożenie pierwszej. Na broszy AC także na obu końcach igły znajduje się po lnianej pętli, ale jest tam też druga warstwa tego samego materiału, która może być pozostałością drugiej pary pasków-ramiączek. Kilka grubych nici jest przywiązanych do zawiasu tej broszy i dalej tworzą
one skręcony sznurek (Z2Z), ok. milimetra grubości, który luźno kieruje się do brzegu zapinki.
Te szczątki reprezentują styl ubioru, który był noszony w całym swiecie wikińskim, poza Finlandią i Gotlandią, które miały swój odrębny lokalny strój (fig. 16) W najprostszej wersji była to długa, lniana koszula, na którą nakładano kawałek materiału, owinięty wokół ciała pod pachami. Tkanina ta miała pętle-ramiączka przymocowane do górnego brzegu – długie z tyłu, krótsze z przodu, które były spinane parą brosz. Ten zewnętrzny strój mógł być otwarty z jednej lub obu stron i w niektórych przypadkach był on wykonany z dwóch kawałków takiego samego (lub różnego) materiału, w którym to przypadku niezbedne były dodatkowe ramiączka.
Na cmentarzysku w Birce spodnia odzież była często wykonana z delikatnego, plisowanego lnu, podczas gdy kobieta z Adwick-le-Street nosiła prosty, zgrzebniejszy strój. Miał on dwie pary pętli przypadające na przód zewnetrznej odzieży („brzeg z zawiasem” w broszach), co sugeruje, że nosiła wersję fartucha składającą się z dwóch kawałków materiału. Jedna z pętel na broszy AB została najwyraźniej zastąpiona pęczkiem sznurków, prawdopodobnie w ramach reperacji stroju. Tkanina odzieży nie zachowała się, ale często takie stroje były wykonane z błękitnej wełnianej tkaniny rządkowej. Podobny komplet znany jest z dziewiątowiecznego grobu z Birki Bj597, gdzie para zapinek P37:1 miała podwójny zestaw lnianych pętel–ramiączek na dolnej stronie brosz, podtrzymujących przód stroju i pojedynczy zestaw, przypadający na tył. Materiał fartucha to w tym przypadku ciemnoniebieska tkanina o splocie rombowym.
Flemming Bau zrekonstruował ubiór kobiecy z Birki na podstawie rysunków z badań Ingi Hagg i przedstawień kobiet w metaloplastyce wikińskiej. Twierdzi on, że podwójny zestaw lnianych pętel–ramiączek na dolnej stronie brosz, podtrzymujących przód fartucha i pojedynczy, przypadający na tył, odpowiadają fartuchowi na ramiączkach, noszonemu na wierzch na koszulę, jak na rys.17. Pasowałoby to do znaleziska z Adwick. W niektórych grobach z Birki z jednej z brosz zwisał metalowy łańcuch, a do niego przymocowane były takie przedmioty jak igielniki, czy nożyce. Prawdopodobne wydaje się, że sznurek zwisający z dolnego konca broszy AC był użyty w podobnym celu - aby przymocować do niego mały nóż. W wielu wikińskich grobach para zapinek żółwiowatych dopełniana była przez małą broszę, spinającą koszulę pod szyją, większą zapinką do spinania szala i sznurkiem paciorków miedzy podwójnymi broszami. W grobie kobiety z Adwick nie ma nic, co swiadczyłoby o szalu, bądź paciorkach.
Taki sposób ubierania się wyglądałby bardzo obco dla kobiet z anglosaskiego Yorkshire. W IX w. nosiły one długie suknie, które okrywały je od szyi do stóp i nie wymagały żadnych brosz. Z kolei mocne czerwienie i brązy uzyskane z marzanny i popularne w anglosaskiej odzieży były zaskakujace dla Skandynawki, przyzwyczajonej raczej do urzetowych błekitów, zieleni i szarości."
Źródło: halla.mjollnir.pl/viewtopic.php?t=988


Powered by wordpress | Theme: simpletex | © Mój serwis - archiwum